Niets is ingewikkelder dan iemand te `lezen` die suïcidaal is. Moet je blij zijn als je familielid zegt dat hij een ommetje gaat maken of moet je juist bang zijn dat hij nooit meer terugkeert?

Dat dilemma heeft de hulpverlening natuurlijk ook. En terwijl jij als naaste al snel aan de voorzichtige kant gaat zitten, wil de behandelaar misschien juist kijken of je familielid het zonder hulp kan. Alleen door samen goed te overleggen en goede afspraken te maken kan je voorkomen dat iemand zich niet gehoord voelt.

In een enkel geval maken hulpverleners overigens een weloverwogen keuze om niet meteen (weer) in actie te komen. Dat speelt vooral bij chronische suïcidaliteit. In dat geval hanteert de politie een wat ze noemt gewogen risicobeleid, omdat de ervaring is dat steeds opnieuw ingrijpen juist leidt tot bekrachtiging in plaats van afname van suïcidale gevoelens.

Blijft hulp echter uit terwijl jij als naaste juist wel actie zou willen, dan kan er ook sprake zijn van `handelingsverlegenheid`. De hulpverlener zou dan wel wat moeten doen, maar weet niet goed wat en doet vervolgens niets. Je kunt hem dan misschien een handje helpen door hem te wijzen op de handreiking `Samenwerken met naasten bij suïcidaliteit` waar ook Ypsilon aan meeschreef.