Terug

Verhaal

Ik ben niet gek. Ik heb geleerd om met mijn kwetsbaarheid te leven.

Ik ben niet gek. Ik heb geleerd om met mijn kwetsbaarheid te leven.
Het ervaringsverhaal van Vicky Bergman
Mijn naam is Vicky Bergman. Heel lang vonden mensen mij raar en vreemd. Ik kreeg regelmatig te horen: Wat doe jij gek?
Maar niemand zag wat er vanbinnen bij mij gebeurde. En eerlijk gezegd begreep ik het zelf ook niet.
Ik wist niet waarom ik ineens in paniek kon raken in een winkel, naar buiten moest rennen of zo erg ging hyperventileren. Soms kreeg ik herbelevingen en leek de wereld om mij heen te verdwijnen. Ik zag niet meer goed wat er werkelijk gebeurde. Mijn lichaam en hoofd reageerden op ervaringen uit mijn verleden, terwijl ik op dat moment gewoon in het dagelijks leven probeerde te functioneren.
Pas later begreep ik dat ik door mijn trauma's PTSS en een dissociatieve stoornis had ontwikkeld. Wat ik vroeger niet kon verklaren, kreeg eindelijk een naam.
Ik was niet gek. Ik droeg een geschiedenis met mij mee die veel te zwaar was geweest.
Leren begrijpen wat er in mij gebeurt
Jarenlang probeerde ik gewoon door te gaan. Niet zeuren, niet moeilijk doen en vooral niet zo gek reageren. Ik dacht dat ik mijzelf moest dwingen om mee te doen met de rest van de wereld.
Maar zo werkte het niet.
Ik heb jarenlang therapie gevolgd en stap voor stap geleerd om mezelf beter te begrijpen. Ik leerde herkennen wat er in mij gebeurde, waarom ik soms de verbinding met het hier en nu verloor en wat ik nodig had om weer tot rust te komen.
Ook leerde ik mijn delen beter kennen. Sommige mensen gebruiken andere woorden voor wat zij ervaren. Voor mij helpt het om te begrijpen dat mijn delen een rol hebben gespeeld in mijn overleving. Ze horen bij mijn verhaal en ik heb geleerd om daar met meer begrip naar te kijken.
Wanneer ik veel stress ervaar of te veel prikkels krijg, kan ik meer last krijgen van mijn dissociatie. Soms trek ik mij dan terug en heb ik moeite om goed contact te houden met de wereld om mij heen. Inmiddels herken ik meestal de signalen die eraan voorafgaan.
Dat heeft mijn leven veranderd.
Zelfzorg is geen zwakte
Vroeger dacht ik dat ik altijd maar moest doorgaan. Ook als mijn lichaam en hoofd eigenlijk al aangaven dat het genoeg was.
Tegenwoordig weet ik dat rust nemen juist nodig kan zijn om overeind te blijven.
Soms heb ik een time out nodig. Een dag waarop ik niet van alles hoef, geen afspraken maak en niet voortdurend met andere mensen bezig ben. Dan ga ik wandelen in de natuur met onze hond, schilderen, mediteren, dansen op gevoel of gewoon even niets doen.
Het zijn misschien kleine dingen, maar voor mij maken ze een groot verschil.
Door mezelf die ruimte te geven, kan ik weer bij mezelf komen. Ik leer steeds beter mijn grenzen herkennen en respecteren. Daardoor lukt het mij om stabieler te blijven en mijn leven op een manier te leven die bij mij past.
Ik heb geleerd dat ik niet hoef te wachten tot het helemaal misgaat voordat ik voor mezelf mag zorgen.
Ik hoef niet eerst om te vallen om te mogen rusten.
Ook de mensen om mij heen hebben hierin een belangrijke rol gespeeld. Mijn man heeft samen met mij geleerd wat dissociatie voor mij betekent en wat mij helpt op moeilijke momenten. We hebben er veel over gesproken. Daardoor begrijpt hij steeds beter wanneer ik rust nodig heb.
En onze zoon zei ooit tegen zijn therapeut:
Ik kan met mensen omgaan die anders zijn, omdat ik ook met mijn moeder om kan gaan.
Die woorden raakten mij. Niet omdat ik anders wil zijn dan anderen, maar omdat ze laten zien dat je kunt leren omgaan met verschillen. Dat je elkaar kunt begrijpen, ook als je niet precies weet hoe het voelt om in de schoenen van een ander te staan.
Wanneer het leven te zwaar voelt
Er is ook een kant van mijn verhaal die ik moeilijk vind om te delen.
Wanneer ik te veel doe, te veel spanning ervaar en mijn grenzen voorbijga, kan ik soms weer denken dat ik liever niet meer zou willen leven. In het verleden heb ik meerdere pogingen gedaan om uit het leven te stappen.
Ik vertel dit niet om mensen te laten schrikken, maar omdat psychische kwetsbaarheid niet altijd zichtbaar is. Achter iemand die lacht, werkt, voor anderen klaarstaat en mooie dingen probeert te doen, kan ook veel pijn schuilgaan.
Wat ik tegenwoordig beter begrijp, is dat zulke gedachten voor mij een belangrijk signaal zijn dat het niet goed gaat en dat ik hulp en rust nodig heb. Ik hoef daar niet meer overheen te stappen alsof er niets aan de hand is.
Ik mag eerder aan de bel trekken. Ik mag mijn afspraken afzeggen, hulp vragen en tijd voor mezelf nemen.
Rust is niet altijd de oplossing voor alles, maar het is voor mij een belangrijk onderdeel van mijn herstel. Als zulke gedachten sterker worden, weet ik ook dat ik er niet alleen mee moet blijven rondlopen.
Ik heb geleerd dat ik niet hoef op te geven om aan mijn pijn te kunnen ontsnappen. Er zijn andere manieren om door moeilijke momenten heen te komen, met steun van mensen die ik vertrouw en met professionele hulp wanneer dat nodig is.
Mijn verhaal delen heeft mij geholpen
Een belangrijke stap in mijn leven was het schrijven van mijn boek Doorbroken taboes van Lana B.
Door mijn verhaal op papier te zetten, kon ik woorden geven aan dingen waarover ik lange tijd niet durfde te praten. Het schrijven hielp mij om mijn ervaringen onder ogen te zien en mijn stem terug te vinden.
Ik ontdekte dat ik niet de enige ben die worstelt met schaamte, angst of het gevoel anders te zijn. En ik merkte dat openheid gesprekken op gang kan brengen die anders misschien nooit zouden plaatsvinden.
Daarom wil ik blijven praten over trauma, dissociatie en psychische kwetsbaarheid. Niet omdat ik alles achter mij heb gelaten of omdat het altijd goed gaat, maar omdat ik weet hoe belangrijk het is om je gezien en begrepen te voelen.
Herstel betekent voor mij niet dat ik nooit meer klachten heb. Het betekent dat ik mezelf steeds beter leer kennen, dat ik mijn grenzen serieuzer neem en dat ik weet wat mij kan helpen wanneer het moeilijk wordt.
Ik heb geleerd om niet langer tegen mezelf te vechten.
Wat ik anderen wil meegeven
Misschien herken je iets van mijn verhaal. Misschien ben je zelf iemand die soms anders reageert dan je zou willen. Of misschien ken je iemand die je niet goed begrijpt.
Probeer dan eens verder te kijken dan het gedrag dat je ziet.
Achter paniek, terugtrekken of onverwachte reacties kan een verhaal schuilgaan dat je niet kent. Je hoeft niet alles te begrijpen om iemand met respect te behandelen. Soms maakt het al een wereld van verschil als je vraagt wat iemand nodig heeft, zonder oordeel luistert en ruimte geeft.
En als je zelf worstelt, wil ik je dit meegeven: je hoeft jezelf niet steeds te bewijzen door maar door te gaan. Je mag hulp vragen. Je mag rust nemen. Je mag leren begrijpen wat er in jou gebeurt.
Ik ben Vicky Bergman. Ik ben een vrouw met een verleden, met littekens en met een psychische kwetsbaarheid. Maar ik ben ook echtgenote, moeder, ervaringsdeskundige en hoopverlener.
Ik heb geleerd dat ik niet mijn trauma's ben. Ze hebben invloed op mijn leven, maar ze bepalen niet alles wat ik kan zijn.
Ik leef niet iedere dag zonder klachten. Wel heb ik geleerd hoe ik beter voor mezelf kan zorgen en hoe ik een zo gelukkig mogelijk leven kan leiden met mijn kwetsbaarheid.
En misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd:
Ik ben niet gek. Ik heb meegemaakt wat geen mens zou moeten meemaken. En ik mag leren leven op een manier die goed is voor mij.
Herstel is mogelijk. Je bent niet alleen.
Delen is helen bij de juiste personen die begrip voor je hebben en niet oordelen.
Samen met ervaringsdeskundige hebben we een stichting opgericht waar je welkom bent zoals jij zelf bent. We hebben inloop en bieden luistert oor en we doen het spel van stichting bagagedrager om dingen bespreekbaar te maken zoals eenzaamheid, ptss, dwang stoornissen, depressie, borderline stoornissen en doen schilderen op gevoel, en dansen op gevoel en een ruimte waar we gratis kleding weggeven. Ik zet mij hier in als hoopverlener en het geeft mij het gevoel van bestaansrechtik doe er toe en jij doet er toe en samen maken we verschil.

 


 

(anoniem)
Het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen. Weer een mooie illustratie dat een diagnose een startpunt of aanmoediging kan zijn om in contact te komen met je eigen kern door jezelf te begrijpen en weer te kunnen omarmen en je te laten raken door hoe het is gelopen zonder oordeel over betrokkenen en jezelf. Voelen en ervaren wat er speelt, vertragen om dit proces van heling de ruimte te geven die er eerder niet was. Delen om de erkenning te krijgen voor wat niet gezien mocht/kon worden. Dankjewel en ze(g)t het voort. Hartelijke groet