Terug

Verhaal

Levend Verlies

Het is donderdagavond, ik ben neergeploft op de bank. Voor mij uit starend begin ik mijn leven te overdenken. Het onderwerp dat steeds terugkomt is levend verlies.

In mijn leven ben ik heel wat rollen verloren. De rol van dochter, die van vriendin, buurvrouw, vrijwilliger en die van collega. Lange tijd hield ik mij hier niet zo mee bezig, ik leerde dat verlies er nu eenmaal bij hoorde. Wat mij echter wel opviel is dat ik mij ging hechten aan die rollen. Daarentegen zat er ook een ongezonde gewoonte. Mijn manager zag ik als beste vriendin waar ik alles tegen kon vertellen. Vriendinnen was ik open tegen, ik gooide mijn hele levensverhaal op tafel. Collega`s? Daaraan mijn diagnoses benoemen vond ik niet vreemd. Hier werd uiteindelijk bij vorige werkgevers misbruik van gemaakt. 

Hoe ga je om met het verlies van die rollen, die we ook wel levend verlies noemen? Levend verlies ken ik alles van. Voor beide ouders ben ik lange tijd mantelzorger geweest. De rol van dochter kende ik dus niet meer. In de medische wereld noemen we dit parentificatie. Ik was als het ware gaan zorgen voor mijn ouders, die mentaal en lichamelijk in de knoop zaten. Heden ten dage is zorgen voor de normaalste zaak van de wereld geworden voor mij. Hiermee zeg ik niet dat dit een gezonde situatie is, integendeel. 

Nog zo`n vorm van levend verlies bij mij is getroffen worden door een chronische aandoening. In 2017 kreeg ik als donderslag bij heldere hemel de diagnose Hypermobiele Ehlers Danlos (hEDS). Ik stortte in, kon opeens mijn toenmalige baan bij de Strandwacht wel vergeten. Altijd pijn, altijd moe, het deed nogal wat met mijn leven.
De beslissing om Ervaringsdeskundige te gaan worden is dan ook niet in een dag genomen. 

Mijn opname en daaropvolgende diagnoses (psychosegevoeligheid, (C)PTSS, Bipolariteit en dissociatie) waren voor mij ook een vorm van levend verlies. Weer moest ik afscheid nemen van iets in mijn leven. Deze keer betrof het mijn schoolcarrière en daarbij behorende stage. Ik betrapte mij erop dat ik mij begon te identificeren met mijn diagnoses terwijl ik zoveel meer was dan dat! Dit moest anders. Met een cursus Herstellen Doe Je Zelf en IFS leerde ik waar deze gedachtegang vandaan kwam. Het kwam vanuit mijn jeugd. Ik was namelijk voor mijn gevoel Dat meisje met Autisme, niet gewoon mijn zachtaardige, prikkelgevoelige, doorzettende en behulpzame zelf. 

Al dit levende verlies, hoe ga je daarmee om hoor ik je nu denken. Het belangrijkste is benoemen, je bent echt niet alleen al voelt dat soms wel zo. Huilen mag! Och, ik heb zo enorm veel gehuild om de rollen die ik niet had. Maar ook om de rollen die ik nooit zal krijgen. Ik heb heel veel afleiding gezocht. Creatief bezig zijn hielp mij, ook in opname om te kunnen verwerken. Lange wandelingen langs de zee en door het bos hielpen mij los te laten wat mijn toekomstbeeld had moeten zijn.

Tot slot, er zijn geen pasklare antwoorden. Wat mij heeft geholpen, helpt jou misschien totaal niet. Maar wat je ook doet, verlies nooit hoop.


 

Geen reacties gevonden..