Verhaal
Een psychische ziekte gaat niet over
Wij als ouders en naasten zien het waarschijnlijk allemaal gebeuren: een chronische psychische ziekte gaat niet over.
Zo ook bij mijn zoon van 28 jaar. Hij lijkt steeds verder achteruit te gaan en maatschappelijk langzaam maar zeker in een neerwaartse spiraal terecht te komen.
Een paar maanden geleden heb ik zijn drie maanden huurachterstand betaald, evenals zijn zorgverzekering. Nu blijkt dat hij opnieuw zijn huur niet betaalt. Uit principe, zegt hij, omdat de woning volgens hem niet deugt en hem ziek maakt.
Ook de afstand tot zijn naasten wordt steeds groter. Waar we vorig jaar nog een redelijk fijne tijd samen in Spanje hadden, lijkt hij mij en mijn partner nu soms nauwelijks te herkennen. Ook zijn eigen identiteit trekt hij steeds meer in twijfel. Het is hartverscheurend om dit als ouder van zo dichtbij mee te maken.
Een paar maanden geleden heeft hij al zijn strips anti-psychotica ingenomen. Dit is aangemerkt als een suïcidepoging. Sindsdien moet hij zijn medicatie wekelijks ophalen. Hij wordt dus wekelijks gezien door de ggz.
Toch lijkt er verder nauwelijks iets te veranderen. Ik trek meerdere keren aan de bel bij de ggz. Ze luisteren naar me en zeggen dat ze mijn zorgen begrijpen, maar tegelijkertijd krijg ik steeds te horen dat er pas wordt ingegrepen wanneer er sprake is van een acute crisis.
En zo gaan week na week voorbij. Ik zie mijn zoon steeds verder afglijden en weet niet meer wat ik moet doen.
Het voelt uitzichtloos. Waar moet ik mijn hoop vandaan halen?
En de meest pijnlijke vraag die steeds vaker door mijn hoofd gaat: moet ik dan maar verlangen naar opnieuw een crisis, omdat er pas dán echt iets gebeurt?
Geen reacties gevonden..