In 2022 kwam mijn leven abrupt tot stilstand. Wat begon als een periode van stress en overbelasting, mondde uit in een psychose die enkele maanden duurde. Achteraf gezien was er niet één oorzaak aan te wijzen. Het was een opeenstapeling van verschillende factoren: mantelzorgtaken, langdurige overbelasting, een opleiding die niet liep zoals ik had gehoopt en een persoonlijke worsteling met mijn seksualiteit. Alles bij elkaar werd het te veel.

Tijdens de psychose verloor ik het onderscheid tussen wat echt was en wat niet. Ik zag en hoorde dingen die er niet waren. Dat was beangstigend en verwarrend, niet alleen voor mijzelf maar ook voor de mensen om mij heen. Toch was er ergens een deel van mij dat bleef vechten. Ik wilde beter worden en zo snel mogelijk weer grip krijgen op mijn leven.

Via mijn huisarts kwam ik terecht bij de crisisdienst en vervolgens bij ambulante begeleiding. Die hulp was van onschatbare waarde. Stap voor stap werkte ik aan mijn herstel. Dat ging niet zonder vallen en opstaan, maar ik bleef vooruitkijken. Al vrij snel kon ik mijn werk in de supermarkt weer oppakken. Voor veel mensen lijkt dat misschien iets kleins, maar voor mij voelde het als een enorme overwinning. Het gaf me structuur, vertrouwen en het gevoel dat er weer een toekomst was.

Nu, 4 jaar later, ziet mijn leven er heel anders uit. In 2025 ben ik begonnen aan de opleiding Verpleegkunde BBL. Daarnaast werk ik op een herstelafdeling in de ouderenzorg. Elke dag mag ik mensen ondersteunen die zelf een moeilijke periode doormaken. Juist omdat ik weet hoe het voelt om kwetsbaar te zijn, probeer ik aandacht te hebben voor de mens achter de zorgvraag.

Op een bijzondere manier heeft mijn psychose mijn leven een nieuwe richting gegeven. Wat destijds de donkerste periode van mijn leven was, werd uiteindelijk ook een bron van motivatie. Mijn eigen ervaringen hebben mij laten zien hoe belangrijk goede zorg, begrip en hoop zijn. Ze zijn de belangrijkste reden dat ik zelf de zorg ben ingegaan.

Mijn droom is om uiteindelijk in de psychiatrie te werken. Misschien wil ik zelfs nog verder doorleren. Ik weet uit eigen ervaring hoe groot de impact van psychische problemen kan zijn, maar ook hoeveel verschil een betrokken hulpverlener kan maken. Als ik daar ooit voor iemand anders een rol in kan spelen, dan heeft mijn moeilijke periode niet alleen pijn gebracht, maar ook iets waardevols voortgebracht.

Herstel betekent voor mij niet dat alles perfect is geworden. Herstel betekent dat ik weer een toekomst heb opgebouwd, ondanks wat er is gebeurd. Als mijn verhaal één boodschap heeft, dan is het deze: ook na een psychose kan er weer perspectief zijn. Soms leidt de weg terug zelfs naar een bestemming die je nooit had verwacht.