Vandaag verhuisden mijn smiley-stickers met mij mee naar een andere kamer.

Ik ben vrijwillig opgenomen, in overleg met mijn psychiater. Toch verblijf ik inmiddels al drie maanden op een gesloten afdeling vanwege prikkelreductie.

Vandaag werd mijn kamer opnieuw te veel. Dus verhuisde ik. En de smileys op mijn deur verhuisden mee. Ik plakte ze daar tijdens een hypomanie. Tegen de regels in. Met glitters eroverheen gespoten. Wat toen een impulsieve uiting van ontregeling was, werd in de maanden daarna iets anders. Een spoor van mezelf. Van kamer naar kamer.

Misschien lijken het maar stickers.
Voor mij zijn ze kleur.
Eigenheid.
Menselijkheid.
Iets dat zegt: ik ben hier nog.

Want achter elke opname zit meer dan een diagnose. Meer dan een risico-inschatting. Meer dan een behandelplan. Daar zit een mens. Iemand die niet alleen wil stabiliseren. Maar ook zichtbaar wil blijven.

En misschien moeten we ons in de geestelijke gezondheidszorg vaker afvragen: Hoe zorgen we ervoor dat veiligheid niet ten koste gaat van menselijkheid? Want herstel mag nooit betekenen dat iemand alleen nog veilig is, maar niet meer zichtbaar?

Nikki Goverde

Reacties en delen worden gewaardeerd. Laten we samen zichtbaar blijven.