Enkele maanden geleden vond ik het wel eens tijd om voor mezelf te kiezen. Altijd had ik voor anderen gezorgd, nu was het tijd voor mezelf. Na overwegen, heroverwegen en nog eens overwegen besloot ik om een cursus te volgen. De cursus die ik altijd maar voor mezelf uitschoof, over vroegkinderlijk trauma.
Lang heb ik gedacht dat ik geen vroegkinderlijk trauma had. Ik vroegkinderlijk trauma? Dan wordt je toch mishandeld of misbruikt door familieleden? Nee, dat had ik niet meegemaakt... Inmiddels ben ik erachter dat dit mijn overlevingsmechanisme was. Het goede, oude vermijdingsgedrag kwam om de hoek kijken.
Afgelopen weken heb ik last van oude `nieuwe` klachten. Mijn mentale en lichamelijke klachten hebben een behoorlijk impact op mijn leven. Het begon met buikpijn, diarree en hoofdpijn. Ach, een griepje dacht ik nog... Mijn lichaam, die inmiddels doorhad dat deze vorm van waarschuwing niet duidelijk genoeg was begon duidelijkere waarschuwingen te geven. Dissociatie, stemmen en ongecontroleerde huilbuien waren het gevolg.
Een huilbui tijdens de cursus en dissociatie op (vrijwilligers)werk waren voor mij de druppel. Ik meldde mij ziek op werk. Ik had rust nodig, dat bleek wel uit mijn klachten.
Dat ik erg sensitief was voor trauma was wel duidelijk. Het overlijden van mijn oma, die mijn oogappel was leidde bij mij tot een psychose. Seksueel misbruik, overlijden en ziekte van naasten (mijn vader), vaak ruziënde ouders, hechtingsproblemen en een emotioneel afwezige depressieve moeder waren mij ook niet vreemd. Het was dus ook niet raar dat mijn lichaam en geest klachten begonnen te vertonen.
Angst voor een terugval kwam om de hoek kijken, de goed bedoelde opmerkingen van mijn bezorgde naasten maakten het er niet beter op. `Ik maak me zorgen om je.` `Moet je medicatie niet omhoog?` `Er is maar één jij hè.` Medicatie omhoog? Dat never nooit niet! Mijn medicatie had mij inmiddels dik en sloom gemaakt. Mijn stemmen en dissociatie waren er niet mee weg. Tot overmaat van ramp hielp het ook niet meer om goed te slapen. Nachtenlange slapeloze nachten waren het gevolg.
Een gesprek met mijn bazin over mijn herstelproces bood voor mij duidelijkheid. Haar begrip deed mij op mijn beurt weer besluiten om mezelf de tijd te gunnen voor mijn herstelproces. Ik leerde mezelf als het ware opnieuw kennen. Ik kon niet meer doen wat ik altijd deed.
Afgelopen week zag ik een video over schapenpaadjes. Paadjes, die steeds opnieuw worden bewandeld. Langzaam maken mijn hersenen nieuwe schapenpaadjes aan. Ze integreren als het ware nieuwe gedachtenpatronen. Was het dan gek, dat mijn lichaam en geest in verzet ging? Na even nadenken besloot ik van niet.