'Als ik maar geen kasplantje word.'

Die zin bleef hangen.

Het afgelopen jaar ging mijn broer steeds verder achteruit. Niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk. Eind vorig jaar namen de stemmen en dwang weer toe. Ze namen zijn denken en doen grotendeels over. Hij viel op vreemde manieren, had regelmatig last van benauwdheiden daarmee groeide ook de angst. Bij hem. En bij ons.

Tot het niet meer ging.

Voor het eerst in al die jaren vroeg hij zelf om hulp. Om een opname. Omdat dat niet meteen geregeld was, hebben we de dagen en nachten ervoor bij hem doorgebracht. Zijn lijden was groot. Hij was op.

Tijdens de opname kwam er eindelijk wat rust. Zijn lichaam bleef kwetsbaar en de klachten verdwenen niet. Er werden eerste onderzoeken gedaan en er ontstond een vermoeden van neurologische problemen. Dat wordt nu verder uitgezocht.

Ondertussen werd duidelijk dat terug naar zijn woning met trap geen optie meer is. Hij heeft meer zorg en ondersteuning nodig. Wat in januari nog voelde als misschien voor later, oriënteren op een 24-uurs woon-zorg plek, werd ineens de realiteit.

En dat doet pijn en geeft verdriet.

Weer een stukje eigen regie loslaten. Weer afscheid nemen van een eigen plek. Hij zei bang te zijn dat hij een kasplantje zou worden. We spraken af dat we dat niet zouden laten gebeuren. 

De knoop werd doorgehakt. Gelukkig kon hij zelf nog een kamer kiezen. En inmiddels is die kamer een mini-versie van zijn oude huis. Met zijn eigen spullen. Zijn eigen vertrouwde sfeer.

Afgelopen zaterdag brachten we hem vanuit de opname daarheen. Een mooie, fijne plek vlakbij zijn oude woonplek. Een nieuw 24-uurs woonzorgcompex. 

We hopen dat hij daar vooral weer de rust en ruimte vindt om weer te kunnen genieten van leuke dingen zoals naar de zorgboerdetij gaan. Dat lukte helaas al een hele tijd niet meer.

Tegelijkertijd nemen we ook afscheid van een bijzonder team, onze vertrouwde en geweldige ondersteuners van Leviaan, wat hebben zij de afgelopen jaren veel betekend. Na een lange periode waarin het juist vaak zwaar en ingewikkeld was qua zorg brachten zij stabiliteit, aandacht en samenwerking. Zon team is goud waard.

Een nieuwe plek, dat is weer even wennen. Gelukkig kent hij een aantal medebewoners en begeleiders van vroeger. En we horen nu al terug dat hij al wat gezellige reuring in het team brengt. Hij heeft goed geslapen en in tijden niet zo lekker gegeten liet hij weten. 

Echt niet dat hij bang hoeft te zijn om een kasplantje te worden!

Nanette Waterhout