Radeloos, dat is het woord wat het beste omschrijft hoe ik mij nu voel. Eindelijk was ik stabiel op Lamictal. Eindelijk had ik weer kwaliteit van leven. Blijkbaar te stabiel want de psychiater wil dat ik ermee ga stoppen. Ik meldde dat ik doorbraakbloedingen had en dat was schijnbaar genoeg reden. Dat er nog andere vormen van anticonceptie waren die wel samen gaan met Lamictal werd mij niet eens verteld. Daar moest ik zelf achter zien te komen, in overleg met de huisarts. 

Nu moet ik over op een ander middel, een die helemaal niet bekend staat als stemmingsstabilisator, genaamd Abilify. Vorige keer was dit middel mijn aartsvijand. Ik kon alleen maar hele dagen slapen. Ik sliep wel 18 uur op een dag. Werken? Nee hoor, dat kon ik vergeten. Ik heb nu verdorie eindelijk mijn leven op de rit. Toen ik dit meldde bij de psychiater kreeg ik alleen een zucht. Zijn wil was schijnbaar wet. Ik voel mij net een proefkonijn. 

De huisarts maakt zich zorgen, hij weet wat er gebeurd als ik straks stop met de Lamictal. Nee hoor, gewoon blijven slikken was zijn advies. Nu ben ik eindelijk een beetje stabiel. 

Flashback, al wekenlang heb ik zelfmoordgedachten. Ze noemen het nu iets chronisch, ik moet ermee om leren gaan. Hoe dan? CGT heb ik nooit gehad, ik kan dit niet alleen... Praten zeggen ze dan. Ik praat al, ik praat al jaren lang maar helpen doet het niet. Ik huil mezelf in slaap en alsof dat niet genoeg is steken ook de stemmen en hallucinaties weer de kop op. 

Ik word zo moe van mijn eigen lichaam en geest. De stemmen nemen weer de overhand. Zie je wel je bent een te moeilijke cliënt. Zie je wel ze willen van je af. Zie je wel, ze geven niks om je. Je bent echt zo`n lastpak. Je bent een slappeling. Je bent het niet waard. Ze gaan maar door en houden niet meer op. Even waren ze weggeweest maar ik heb nu stress, zoveel stress. 

Ik pak alle tips met beide handen aan. Ik ben creatief bezig, in kleurboeken, door middel van zingen en door middel van schilderen. Ik wandel, ik loop hard maar alles helpt maar voor even. Zoveel alternatieve therapie heb ik geprobeerd, NEI, IFS, healings. Ik voel me zo radeloos. 

Van de buitenkant zie je het niet aan mij. Ik ben een goed verzorgde jongedame, ik heb een baan en ik doe vrijwilligerswerk waar ik met veel plezier naartoe ga. Ik ben sociaal, houd van koken en ben graag creatief bezig. Ik bevind me vaak in een tuincentrum om aan bloemen te ruiken. Vaak kom ik dan ook wel met een of meerdere bloemen naar buiten. 

Binnenkort heb ik het grote toekomst gesprek. Ik zie ertegenop. Ik heb een kinderwens. Maar moet ik mijn kind deze aandoening wel aandoen? Is het wel eerlijk tegenover het kind? Moet ik mijzelf dit wel aandoen? Deze mogelijke teleurstelling?