Het is vrijdagavond, er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd. Waarom durf ik niet eerlijk te zijn tegen de psychiater? Waarom die angst? Is het om veroordeeld te worden, is het om niet kwetsbaar te durven zijn? Is het mijn hoogsensitiviteit? Waarom toch, waarom? Ik voel mij zo`n idioot. Weer nemen de trauma`s de overhand. 

Vandaag is een rotdag. Ik heb net het gesprek met de psychiater achter de rug. Weer voel ik mij niet gehoord. Ik kreeg welgeteld 10 minuten de tijd. Het gaat `goed` met mij volgens hem. Medicatie verhogen was niet nodig. Uhu heel goed, zo goed dat ik zelfmoordgedachten heb. Ik loop hier al zo lang mee rond. Jaren alweer, hoeveel jaar ben ik kwijt... Ik voel mij zo verdomd alleen. 

Vandaag is het weer zover, alleen lopend in het bos komen de gedachten weer naar boven. Het is rustig in het bos, ik zou het zo kunnen doen. Mijn vriend belt `Schat waar blijf je?` Ach hij is alweer mijn reddende engel. Zijn stem kalmeert mij. We praten, over koetjes en kalfjes, over mijn gevoelens en over de liefde voor elkaar.

Dat weekend app ik mijn SPV`er, dat ik ermee zit, het niet van mij af kan zetten. Ik hoef geen reactie terug, het gedeeld hebben is voor mij voldoende. Toch reageert ze, ze begrijpt mijn gevoelens tegenover de psychiater. 

`s Maandags bespreek ik het met mijn therapeute en de ervaringsdeskundige. 
We hebben het over hoe ik hiermee om kan gaan, dat ik niet alleen ben. Ze vraagt nog of ik veilig ben thuis. We bespreken de mogelijkheid tot opname, of ik dit zou willen. Duidelijk geef ik aan dat ik dan liever Intensive Home Treatment heb.