'Mama', belt mijn oudste zoon, 'ik ben zo teleurgesteld in de hulpverlening'.

'Over wie heb je het?' vraag ik terug aan mijn 25-jarige zoon die inmiddels 21 jaar `hulp` heeft ontvangen, waarvan de eerste 19 jaar ambulant bij ons in huis.

'Nou, eigenlijk over iedereen! Ze zijn er niet voor mij. Het enige wat ze doen is mijn autonomie beperken.'

Ik heb als moeder altijd het perpectief van de gemeente, de  organisatie, de hulpverlener, ieder gezinslid uitgelegd.
Maar wat kan ik hier op zeggen.

Mijn zoon heeft rust en veiligheid nodig.

Voor een ieder die nog leest zie ik al wenkbrauwen omhooggaan... maar dat heeft toch ieder mens nodig?

En hij heeft kansen nodig om zich te ontwikkelen. Ja, die heeft bijna ieder mens ergens wel gekregen, hij niet echt.

De opmerkzame lezer heeft al lang gelezen: deze jongeman heeft geen verstandelijke beperking. En ook geen fsysieke, kan ik daaraan toevoegen.

Is hij lastig? Nou, vooral heel erg teleurgesteld. En daardoor ook wel angstig en lastig. De veiligheid die hij nodig heeft is groter dan gemiddeld. Maar die lijkt er gewoon niet te zijn voor deze doelgroep.

Soms wel even.

Totdat iemand ziek wordt, een hulpverlenner die niets kan met zijn teleurgestelde houding, de tijdelijkheid van zorg. Of, zoals nu weer, een crissisplaats die niet begrensd wordt terwijl hij juist dat nodig heeft. Waardoor de groep waarvoor Maslows basisbehoefte veiligheid noodzakelijk is om tot ontwikkeling te komen, weer terug eworpen wordt.

Waarom lukt het niet om er te zijn voor elkaar? En hoe heeft het zover kunnen komen dat hulpverlenen gaat over doelen invullen op papier? (Ik weet het gaat natuurlijk digitaal,copy, paste en zenden.)

Gelukkig is er zorgplicht en zal hij niet zomaar op straat komen te staan.

Maar zeg het maar: Wat zal ik zeggen tegen mijn zoon? Wat zeggen wij tegen deze jonge mensen als maatschappij?

Dannie Siebers