Afgelopen vrijdag zat ik met een cliënt. Plots vroeg hij aan mij wat een depressieve aanval en stemmingswisselingen voor mij betekent. Hij had mijn verhaal ergens gelezen.

En ik grapte, och je kunt er heel oud mee worden. Maar hier is mijn persoonlijke verhaal, een rauwe en eerlijke versie in mijn gevoel, mijn belevingswereld, zonder het te romantiseren of te verzachten:

Het voelt alsof mijn depressies me niet aankijken, maar me van achter besluipen. Alsof iets me langzaam overneemt zonder dat ik het doorheb. Opeens staat alles in mij aan. Al mijn emoties, al mijn zintuigen, alles tegelijkertijd. Elke gebeurtenis, hoe klein of onbeduidend ook, krijgt een onverklaarbare, zware lading.

Ik begin dan koortsachtig te zoeken naar houvast. Naar iets dat me vasthoudt. Naar mezelf. Naar een uitgang uit dit naargeestige gevoel dat in mij zit, maar geen naam heeft.

Ik weet dat het er is, ik voel het tot in mijn botten, maar ik kan er geen woorden aan geven. En zelfs als er woorden bestaan, kan ik ze in die staat waarin ik me bevind niet vinden.

Wanneer alles in mij op volle kracht draait, komen de stemmingswisselingen als golven die elkaar verdringen. De emotionele golven zijn zo intens en hoog dat ze me overspoelenen dan, drie minuten later, is er niets. Het leegte en stilte-moment noem ik het. Een soort vacuum waarin ik zelf ook verdwijn. De verwarring in mijn hoofd wordt alleen maar groter.

Ik zoek licht, maar verlang tegelijk naar het donker. Ik voel de drang om te schreeuwen, om te huilen, om te lachen, om alles tegelijk te breken en te bouwen, maar ik weet niet meer waar ik tegen vecht.

En dan duw ik de mensen van wie ik het meest hou van me weg. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik dichtklap. Omdat ik geen woorden heb om uit te leggen wat zich onder mijn huid, diep in mij afspeelt. Niemand ziet wat er onder mijn huid gebeurt; niemand voelt de diepe, onverklaarbare onrust die mijn buitenleven stilletjes naar binnen keert.

Na die innerlijke strijd, dat gevecht met een monster dat ik niet kan zien maar wel voel, lijkt het alsof wat mij van achteren overviel, me uiteindelijk langzaam weer aan de voorkant verlaat. Alsof het door me heen trekt. En de ene keer duurt `t wat langer dan de andere. En dan is het klaar. Ik ben leeg en uitgeput. Een soort huls waarin nog net genoeg over is om te ademen. Zo voelt het voor mij!

Langzaam, stap voor stap, kom ik weer in beweging. Ik raap de dagdagelijkse dingen op, alsof er niets gebeurd is en zoek de kleine energiemomentjes om weer op kracht te komen. Omdat ik weet dat, ondanks met alles wat ik soms voel, onderga en meemaak een zinvol bestaan mogelijk is.

Maar diep in mij zit altijd dezelfde vraag: Hoe lang heb ik deze keer voordat de volgende strijd begint.

Toon Walravens