Mijn zoon bestaat niet.
Hij leeft op papier,
tussen regels en registraties,
een naam in een systeem
dat hem nooit echt heeft gezien.

Niet op het voetbalveld,
niet schommelend in de speeltuin,
niet lachend in een kring op school.
Geen hand die zwaait bij vriendjes aan de deur, geen stem die klinkt in de klas.
De wereld weet niet wie hij is, een kind dat verdwijnt tussen de kieren van wat hoort.

Meedoen, inclusie.
Wolken van woorden
die vervliegen in de wind
die hem telkens weer omver blaast.
De maatschappij is te scherp,
te luid, te snel. Zijn hart hoort in een zachtere wereld, waar stilte mag ademen
en voelen niet straf is.

Er is geen zorg, alleen wachten.
Ze noemen hem onbehandelbaar,
en ik weet: hij is gewoon op.
Te moe om te strijden, te ziek om nog te dragen wat te zwaar is voor één kind.
Weer een diagnose, maar geen antwoord.

En ik?
Ik huil in stilte, een moeder met lege handen en een hoofd vol zorgen.
Elke dag zie ik hem vechten tegen iets dat niemand ziet, zonder uitzicht, zonder kansen, zonder hoop die standhoudt.

Mijn zoon bestaat niet
Schijnt bedriegt
Want ik voel en zie hem.
In het bos komt hij tot leven
En ik voel en zie hem
Elke ademhaling,
elke traan,
elke seconde van mijn bestaan.

Bianca van Aart