Onlangs was ik bij een bijeenkomst van Nexus in Zwolle, waar Koos de Boed tijdens een thema-ochtend kwam spreken over het thema suïcide. Koos werkt als ervaringsdeskundige suïcide en is verbonden aan de Stichting Suïcide Preventie Centrum. 

De ochtend startte met een groep mensen die elkaar niet of nauwelijks kenden. Iedereen had zijn of haar eigen reden om er te zijn, maar die bleven onuitgesproken. Toch voelde ik meteen iets gezamenlijks: een soort stille verbondenheid, alsof we allemaal begrepen dat dit onderwerp ons op de een of andere manier raakte.

Koos zijn verhaal was persoonlijk, rauw en intens om naar te luisteren. Toen hij begon te spreken, veranderde de sfeer in de ruimte. Zijn openheid, eerlijkheid en zachtheid maakten dat het onderwerp, hoe zwaar ook, draaglijk werd. Hij sprak niet in moeilijke termen of vanuit theorie, maar vanuit zijn ervaring. Hij liet zien dat achter wanhoop vaak een verlangen zit naar rust, begrip, of gewoon gezien worden.

Terwijl ik luisterde, keek ik af en toe om me heen. Ik zag gezichten die bewogen waren, ogen die voelden, en mensen die net als ik stil werden van wat er werd gedeeld. Niemand hoefde zijn verhaal te vertellen om begrepen te worden. Alleen al het samen luisteren schepte een gevoel van herkenning.

Wat mij het meest bijbleef, was de kracht van die stilte in de groep. Het was geen ongemakkelijke stilte, maar een stille vorm van respect. Voor elkaar, voor de verhalen die onuitgesproken bleven, en voor het leven zelf. Ik ging naar huis met een gevoel van verbondenheid. Het is zo belangrijk dat er plekken zoals Nexus zijn. Waar we niet hoeven te weten waarom iemand er is, om tóch samen iets wezenlijks te ervaren.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal behoefte aan contact? Word lid van de groep 'Zelfdoding en levenseinde' :

https://www.boven-jan.nl/web/group-1064767