Een mooi gesprek dat ik voerde met een veel jongere ervaringsgenoot is de aanleiding voor dit verhaal. Zij had recent ECT en zocht iemand die hier ook ervaring mee had. Na een contactoproep via de whatsappgroep van Young, kwam ze via via bij mij terecht. Deze groep is tot 30 jaar maar via de E-Community Bi-populair kan je met elkaar in contact komen ongeacht je leeftijd. Kijk hiervoor op www.plusminus.nl en kies in het hoofdmenu op de kop E-Community. 

Voor de leek licht ik eerst toe wat ECT is.  De afkorting staat voor Electro Convulsie Therapie. Dit is een behandelmethode bij ernstig psychiatrische problemen. Simpel uitgelegd krijg je dan onder lichte narcose elektroshocks toegediend in je hersenen in de hoop daar een soort resette forceren. Als het goed is, wordt er alleen na zorgvuldige medische overweging voor gekozen. In principe na goed overleg met de patiënt. Al was dat in ons beider situatie een illusie omdat we hiertoe niet meer  in staat waren.

Mijn persoonlijke ervaring is dat je je leven er door kan terugkrijgen, maar ook door kwijt kan raken. Het werd bij mij ingezet bij steeds terugkerende ernstige depressie. Medicatie en diverse vormen van psychotherapie hielpen niet. Ik onderging ECT tijdens twee depressieve episodes. De eerste keer herrees ik na vier behandelingen weer uit de hel op aarde, net als mijn moeder een paar decennia eerder. De vervelende bijwerking van geheugenverlies was beperkt en het voelde als een wonder.

De tweede keer hielp het niet, heeft het veel te lang geduurd en geleid tot geheugenverlies over een periode van 20-30 jaar. De impact van het verlies van een groot deel van mijn eigen levensverhaal en identiteit was enorm. Nog steeds ben ik er soms verdrietig over. Je snapt dit pas als het je overkomt. Uitdrukkingen als Koester de mooie herinneringen, of Je hebt altijd de fotos nogzijn opeens holle frases. Want ja, ik sta op de fotos in Noorwegen en Costa Rica maar weet niet dat ik er geweest ben. Één voordeel: ik heb geen enkele (nare) herinnering aan de Corona-periode.

In mijn woede, verdriet en frustratie heb ik vaak gezegd dat ECT bij wet verboden zou moeten worden. Maar ik besef dat je dan ook heel veel mensen de mogelijkheid zou ontnemen hun leven weer terug te krijgen. Mijn voorschrijvend psychiater ontving van mij een heel persoonlijk verslag over mijn ervaring. Zij was hier door geraakt en vroeg of ze het mocht delen met haar collegae. Ik hoop dat deze behandelaars nu meer begrijpen hoe enorm pijnlijk blijvend geheugenverlies is en nog zorgvuldiger de voors en tegens van ECT afwegen.

In de jaren na mijn ECT heb ik gelukkig andere wegen naar stabiliteit gevonden. Aanvullende methoden als Haptotherapie, ChiNeng Qiqong, Ketogene leefstijl en Brainspotting lijken de manieren die bij mij passen. Het is zo jammer dat regulier en aanvullend niet meer samenwerken.  

Gelukkig kan ik naar het geheugenverlies nu milder kijken. Het helpt me om te leven in het HIER en NU omdat een groot deel van het verleden er niet meer is. Wat ik nú mee maak, geeft me wel nieuwe herinneringen. Mijn hersenen doen het weer prima en ik ben volop aan de studie. Het gaat me dan ook vast lukken Ketogeen Coach te worden. Wie weet kan ik mijn oude vak van diëtist zo op een hele mooie nieuwe manier weer vormgeven en terug in het arbeidsproces. Ik weet nu: er is altijd nog hoop.