Het leven met de diagnose Borderline kan behoorlijk uitdagend zijn. De constante stroom van emoties maakt het leven soms wat minder kleurrijk. Iedereen kent denk ik wel het gevoel van somberheid, ergens in het leven. Voor de één komt dat wat vaker voor dan voor de ander.

Om het bij mezelf te houden en niet voor een ander in te vullen (zoals we dat soms noemen met de zogenaamde N.i.v.e.a. term), wil ik jullie graag een inkijkje geven in mijn leven.

Somberheid en zelfs depressies zijn voor mij helaas geen onbekenden. Toen ik 12 jaar oud was, begon ik mijn eerste jaar op de middelbare school en al snel voelde ik me depressief. Ik vond het moeilijk om aansluiting te vinden, was extreem streng voor mezelf en begon door de hormonen in de puberteit veel meer te voelen. Natuurlijk is niet iedereen dan meteen suïcidaal, maar dat was wel het geval voor mij. En het hielp vast niet dat mijn verleden ook niet altijd even makkelijk was. Ik was zo somber en duister in mijn hoofd dat mijn ouders me liever thuis hielden dan dat ik naar school ging. Geloof me, thuis blijven was echt niet iets dat zomaar kon in ons gezin!

Maar, zoals bij alles, is er ook een keerzijde. Het leren ontdekken van kleine lichtpuntjes is iets dat mij helpt om de zware momenten door te komen. Het zijn de kleine dingen die het leven draaglijker maken. Het licht dat doorbreekt op de donkerste dagen. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld mijn vrienden die altijd geduldig naar mijn verhalen luisteren, het knuffelen met mijn kat Dropje en de welbekende dutjes. Een dutje helpt me om de zware emoties even te onderbreken en een soort pauze van het leven in te lassen. Ook het aansteken van geurkaarsjes en het kijken van true crime (zeer verontrustend I know) geeft me rust. En tegenwoordig voel ik me vaak rustiger wanneer ik luister naar luisterboeken, vooral als ik onderweg ben of een blokje om ga.

Maar geloof me, het is niet zo dat alle emoties, problemen en gedachten als sneeuw voor de zon verdwijnen. En eerlijk gezegd, verwacht ik dat ook niet (meer). Maar zelfs als er maar een klein stukje van de ijsberg is verdwenen, kan ik eindelijk even ademhalen. Ook het schrijven in mijn dagboek biedt me soms opluchting. Nu moet ik toegeven dat ik niet elke dag schrijf, waardoor de druk voor mijzelf ook wat minder wordt. Sommige dagen zijn nu eenmaal drukker, heftiger of vermoeiender dan andere.

En heel stiekem, ik moet het toch even delen, het is ook best wel lekker om af en toe flink te janken onder de douche. Ja, dat klinkt misschien een beetje triest, maar het lucht echt op. Een muziekje erbij, even alles loslaten en daarna een reset.

Maar jullie zijn voor mij ook een uitlaatklep en ik hoop dat ik, al is het maar een klein beetje, (h)erkenning kan bieden. Indirect zijn jullie dus ook een klein lichtpuntje voor mij.

Wie weet heb jij iets aan mijn lichtpuntjes. Denk er eens over na: hoe houd jij het vol? En als je dat wilt delen, voel je vrij om te reageren. Niets moet, alles mag. 

Veel liefs,

Liz