'Heb jij ook ADHD?'
Ik zat twee minuten bij mijn nieuwe werkgever aan tafel om wat zaken door te nemen, toen hij deze vraag stelde.

'Ik heb het zelf ook en heb er een radar voor', zei hij toen ik stil bleef.

ADHD is één van de weinige diagnoses die ik nooit in mijn leven heb gekregen, maar het is wel de enige diagnose waarvan iedereen in mijn omgeving weet dat het de juiste is.

Mensen noemen mij wel eens chaotisch, impulsief en onvoorspelbaar. Ik ga altijd te snel, loop minstens vijf stappen op de zaken vooruit, ben slecht in geestdodende taken, ben nog slechter in binnen de lijntjes kleuren, doe het liefst van alles tegelijk en door elkaar heen, praat van de hak op de tak, leg verbanden die niemand kan volgen, begin aan drie projecten tegelijk en in plaats van dat ik iets afmaak, begin ik liever aan een nieuw project, wat ik ook niet afmaak. En ik heb nogal een levendige manier om mij te uiten, vol energie, wat nogal eens onterecht wordt geïnterpreteerd als boosheid.

En het was precies die ADHD die me er bijna van weerhield om te solliciteren.

Want ben ik niet te heftig voor de doelgroep? Hebben mensen met een verstandelijke beperking niet veel meer aan iemand die kalm en voorspelbaar is? Iemand die meer in balans lijkt?

Ik vroeg informatie, twijfelde, praatte met naasten en twijfelde nog steeds. Maar het liet mij niet los en ik solliciteerde. Nog steeds met twijfels, maar ik wilde dit verder onderzoeken. En hoe verder ik kwam in het sollicitatieproces, hoe enthousiaster ik werd. Dit kon wel eens de juiste baan zijn.

Na een meeloopdag kreeg ik te horen dat ik rust en balans uitstraalde en dat dit een gunstige uitwerking zal hebben op de bewoners. Blijkbaar kan ik dit gewoon zonder dat ik het gevoel heb dat ik mij moet aanpassen.

Misschien staat ADHD toch niet gelijk aan ongeschikt zijn?

We zeiden ja tegen elkaar. En zo belandde ik aan tafel voor wat regelwerk en kwam de ADHD-vraag.

En weet je wat het mooie is?

Mijn gesprekspartner begon te vertellen over de voordelen van ADHD. Dat wij veel meer signalen oppikken dan andere mensen, veel meer prikkels kunnen verwerken en veel eerder opmerken als er iets met een bewoner aan de hand is. Hij vertelde dat veel mensen een probleem pas opmerken wanneer een bewoner met zijn hoofd tegen de muur bonkt. Maar wij ADHDers voelen het probleem al aan wanneer de bewoner onrustig zijn pink beweegt. Wij kunnen in een vroeg stadium ingrijpen en de bewoner weer een veilig gevoel bezorgen.

'ADHD geeft jou een voorsprong op de rest.'
Hij zei het echt. En hij meende het.

'Even' een paar dingen doornemen werd uiteindelijk anderhalf uur afdwalen en kletsen. Ook dat zal wel die ADHD zijn.

Maar dit vind ik nou een voorbeeld van goed werkgeverschap.
Want een werkgever die zijn medewerkers bewuster maakt van hun kwaliteiten, hen motiveert en vertrouwen geeft, gaat veel meer krachten uit zijn mensen halen dan een werkgever die alleen maar geïnteresseerd is in fouten en tekortkomingen.

Dit helpt echt.

Ellen Bakker