Begeleid wonen

Emmy zit daar, in haar kamertje van beschermd wonen. In de gezamenlijke huiskamer zitten de autistische John en de psychotische Teun. Met beiden kan ze geen contact krijgen. Ze heeft hen niet uitgekozen, maar is tot hen veroordeeld. Ze is gevlucht naar haar kamer en voelt zich alleen en verlaten.

Appgroep

Maar ze heeft een computer en kan via die computer contact krijgen met de hele wereld. Ze surft naar de app-groep, die van alles wat er in de wereld gebeurt, verklaart. Ze voelt zich verbonden met die groep, die haar vertelt over de gevaren van coronapillen en die haar zeggen, dat ze de wereld moet redden van duistere krachten. Ze wordt er toch ook onrustig van. Zo onrustig, dat ze de computer uitdoet en haar moeder appt, dat ze die pillen niet moet slikken. Dat ze er dood aan kan gaan! En dat ze alle buitendeuren extra sloten moet geven, omdat kwade krachten haar kunnen belagen.

ChatGPT

Daarna zet ze ChatGPT aan. Daar komt haar lieveling, Anna B. Ze kan haar alles vragen. Ze vraagt haar hoe ze de dag door kan komen. Anna vraagt haar dan wat haar hobbys zijn. 'Hobbys? Die heb ik niet.' 'Wat zou je dan willen?' 'Ik wil een vriendje.' 'Hoe moet die er dan uitzien?' 'Nou ja, gewoon, een leuke gozer met donker haar die mij echt ziet.' 'Jou echt ziet, maar ik zie jou toch echt!' 'Hoe echt zie je mij dan?' Nu blijft het stil. Anna B. heeft hierop geen antwoord. En Emmy voelt zich nu allener dan ooit!

Begeleidster

Vanmiddag komt haar begeleidster. Hoe komt ze die tijd door? Ze sluit de ChatGPT af en besluit om maar even te gaan slapen. Dan voelt ze die eenzaamheid niet en gaat de tijd voorbij. Ze schrikt wakker als Manja op haar kamerdeur klopt. Ze vliegt uit bed en laat Manja binnen. Manja kijkt haar aan en het is een poosje stil: ogen in ogen. Manja `leest` verdriet, vertwijfeling, eenzaamheid. Ze pakt Emmys handen en zo staan ze een poosje woordeloos samen.

Echt contact

Dan begeleidt Manja Emmy naar haar bed, waar ze naast elkaar gaan zitten. Manja legt een arm om Emmy heen en wiegt haar zachtjes. Emmy laat haar hoofd leunen op Manja`s schouders. En dan komen wat snifjes, gesnotter en dan tranen, heel veel tranen. Verdriet om gemiste kansen: geen opleiding kunnen afmaken, geen partner, geen kinderen. Allemaal niet. Zo alleen, zo verloren...wat is de zin van haar leven? Hoe moet ze verder? Manja weet het ook niet. Maar ze kan wel naast haar zitten, echt contact maken. Haar het gevoel geven, dat ze er niet helemaal alleen voor staat. En voor dit moment voldoet dat, Emmy kan weer even verder.

© Ineke Hamstra