Ik ben opgegroeid in Domburg, hier ook mijn hele leven gebleven. Natuur om mij heen, zon, zee en strand. Meer heb ik niet nodig. Ik heb een mooie jeugd gehad. Veelal door de warme band die ik had met mijn vader. Hij was mijn maatje, miste nooit een paardrijles en kwam ons ophalen op atletiek. In de weekenden fietsten of liepen we met zijn drieën hard in het bos van Oostkapelle. Ook bij de wedstrijden was hij aanwezig. De lange fietstochten op vakantie in Frankrijk zal ik nooit vergeten. Hij op de mountainbike, wij op de vouwfiets. Ook de strandvakanties als kind waren een groot onderdeel van mijn jeugd. Toen ik ouder was werd dit op de camping in Vrouwenpolder.

December 2015 veranderde mijn leven voorgoed. Vroeger dacht ik dat mijn vader heel oud zou worden. Hij leefde gezond, rookte niet en sportte veel. Sporten was zijn leven. Hij heeft dan ook meermaals de kustmarathon gelopen. In 2012 keerde dit echter helemaal om. De diagnose hersenkanker verwoestte onze levens. Opeens moest ik er rekening mee houden dat hij nooit zijn kleinkinderen op zou zien groeien. Pa ging echter niet bij de pakken neerzitten, zon type was hij niet. Hij bleef optimistisch, positief en vol levenslust tot zijn lichaam het zelf opgaf. Het altijd tot het uiterste gaan heb ik van hem. Zo ook mijn openheid. Deze periode werd voor mij dubbel zo zwaar toen mijn beste vriend besloot misbruik te maken van de situatie. Aangezien ik al kwetsbaar was kon hij mij meermaals seksueel misbruiken. Mijn familie had het al zwaar genoeg, waardoor ik besloot dit alleen te dragen. Ongeveer een jaar geleden hield ik dit niet meer vol, ik stortte in. Herbeleefde de situatie in mijn slaap.

Als ik erop terugkijk kreeg ik al veel eerder signalen dat ik meer aan mezelf moest gaan denken. De opname die volgde op oma haar overlijden in 2020 is hier een voorbeeld van. Zo ook de depressieve periodes, waar ik mezelf sneed tussen 2017 en 2020. Ik voelde mijzelf een last voor mijn omgeving. Wat mij erg geholpen heeft is het contact met vrienden en familie in die periode. Mijn nicht is mijn steun en toeverlaat geweest. Het handjevol vriendinnen kon ik gelukkig ook altijd op rekenen.

Wat ik belangrijk vind om te vertellen, is dat mijn ervaring binnen de GGZ niet positief geweest is. In totaal heb ik drie maanden opgenomen gezeten, waarvan de eerste weken op de verkeerde afdelingen. Ik werd tussen de psychopaten geplaatst, niet bepaald een gewenste plek voor iemand met een psychose. Hier kreeg ik doodsbedreigingen en er werd ook met messen rondgezwaaid door cliënten. Mijn ontsnappingspogingen werden gezien als mentaal gestoord. Dit resulteerde weer in een opname op de zwaarbewaakte gesloten afdeling. Huizen hoge schuttingen, nauwelijks naar buiten mogen en 24/7 camera bewaking. Tot ze er zelf ook achter kwamen dat ik hier niet thuishoorde. Vanaf het moment dat ik op de juiste afdeling geplaatst werd ging het al snel beter. Zeker toen mij creatieve activiteiten en wandelingen aangeboden werden.

Sinds kort ga ik elke week naar een Zelfregiecentrum waar ik creatief bezig ben, kan praten met Ervaringsgenoten, Ervaringsdeskundigen en waar ik curssusen ga volgen. Ook ga ik hier een crisiskaart opstellen. Dit centrum is waar ik mezelf altijd naartoe sleep. Ik weet dat ik altijd beter thuis zal komen na een dag hier.

Inmiddels lukt hij mij steeds beter om te accepteren dat deze hoge pieken, diepe dalen en gevoeligheid voor psychoses onderdeel van mij zijn. De seizoensdepressies zie ik niet langer als een last. Het zal altijd een weg van vallen en opstaan zijn. Mijn verhaal wil ik vooral meegeven als inspiratie, als kracht en als steun. Steun elkaar, niemand is hier alleen in.