Terug

Verhaal

Een goede dag of toch niet?

Ik houd een lifechart bij. Elke dag geef ik mijn stemming een plek op de lijn. Niet te hoog, niet te laag. Gewoon een klein streepje dat laat zien hoe het ging. Na een paar goede dagen keek ik er met tevredenheid naar. Eindelijk weer wat dagen in de stabiele zone. Wat was ik daar blij mee.


Tot mijn psychiater, tijdens ons gesprek, de lifechart bekeek. Hij keek me indringend aan en vroeg: 'Denk je niet dat het streepje iets hoger moet? Net bóven stabiel.'


Au! Die had ik niet zien aankomen.


Mijn eerste reactie was weerstand. Nee toch? Laat dit alsjeblieft gewoon een goede week zijn. Ik wilde niet opnieuw signalen gaan analyseren. Niet weer afvragen of iets eigenlijk nét iets te goed ging. Laat me een keer. Laat me gewoon in de flow.


Toch liepen we samen de afgelopen dagen door. Ik sliep minder. Ik voelde me nog intenser verbonden met God dan anders. Er lagen meerdere boeken open in huis die ik kriskras door elkaar las. Ik had een lijstje vacatures verzameld. Natuurlijk niet zomaar vacatures, maar uitdagender werk, meer verantwoordelijkheid en nieuwe mogelijkheden. Mijn gedachten surfden moeiteloos van het ene idee naar het andere. Ik genoot ervan. Al was ik soms ook wat licht geraakt.


Langzaam voelde ik mijn verzet verdwijnen. Hij had gelijk. En juist dát deed pijn.


Het was niet eens dat ik een hypomane periode zo graag wilde ontkennen. Ik kon best zien wat hij bedoelde. De pijn zat dieper. Waarom mocht dit niet gewoon een fijne periode zijn? Waarom moest er zelfs op dagen waarop ik me levend voelde alweer worden bijgestuurd? Alsof mijn bipolaire stoornis zelfs mijn mooiste dagen nog van een voetnoot voorziet.


Het ingewikkelde aan een bipolaire stoornis is dat ervaringen uit het verleden in dit geval wél garantie bieden voor de toekomst. Als ik deze signalen laat oplopen, weet ik inmiddels wat er volgt. Eerst voelt de wereld groter. Daarna wordt hij ineens heel klein. Na de energie komt de uitputting. Na de snelheid de stilstand. En de dip die daarop volgt is zelden een kleintje.


Dat maakt goede dagen soms verrassend ingewikkeld. Juist omdat ze zo fijn zijn. Ik zou best iedere dag wat meer energie, meer zelfvertrouwen en meer levenslust willen voelen. Als het daarbij bleef, tekende ik ervoor.


Maar dat blijft het niet.


Het lastigste vind ik wel dat ik mijn eigen dagen niet altijd goed kan inschatten. Waar iemand anders simpelweg een goede week beleeft, vraag ik me af: is dit nog gewoon herstel, of begint hier iets anders? Hoe kun je bouwen op jezelf als je je eigen kompas niet altijd kunt vertrouwen?


Ik merk dat ik het vertrouwen soms leen van anderen. Van mijn psychiater. Van mensen die mij al langer kennen dan vandaag. Zij zien soms eerder dan ik dat mijn streepje net iets hoger hoort. Ik ben dankbaar dat ze er zijn. 


Hoe irritant ik het op dat moment ook vind, achteraf moet ik toegeven dat dát misschien wel de grootste winst is van een goede psychiater. En van een paar eerlijke mensen om me heen. Zij lossen mijn stemmingen niet voor me op. Maar ze zijn soms even mijn kompas, totdat ik mijn dagen weer reëel kan turven.


Liefs, Ilona


Lifecharts zijn verkrijgbaar bij Plusminus. Herkenning, eerlijke verhalen met af en toe een vleugje humor deel ik op mijn Facebookpagina Polaircontext.

 


 

Geen reacties gevonden..