Sinds mijn stress overuren draait, begint mijn brein creatieve zijprojecten te produceren alsof het een slecht betaalde stagiair is die indruk wil maken. Zo ontstaat het idee voor een nieuw bordspel: Van het kastje naar de muur de GGZ-editie.

Het spel werkt simpel. Iedere speler start met 100% energiepunten. Het doel: als moeder proberen hulp te vinden voor je kind. Zodra je energie op is, lig je eruit. De speler die het langst overeind blijft, wint. Op veel vakjes word je vrolijk doorgestuurd naar een andere instantie. Iedere doorverwijzing kost je 5% energie. Gelukkig zijn er ook vier plekken waar je kunt opladen: het HEMArestaurant met een kop chocomelk, het strand, de zon in de tuin, of de bank thuis met de kat op schoot die je eraan herinnert dat iemand in huis nog wél emotionele steun biedt.

Kom je op `Kans`, dan trek je een kaartje met een citaat van een instelling dat je 10% energie kost. De andere spelers mogen direct een betere versie bedenken. Wie de beste, verbeterde quote geeft, krijgt jouw verloren energiepunten. Zo blijft het toch een beetje gezellig.

Ik ben ervan overtuigd dat dit spel kansrijk is om een subsidie mee binnen te halen. Het is namelijk bedoeld als spiegel voor zorginstanties. In workshops wil ik hen dit laten spelen, zodat ze op een luchtige manier ervaren hoe het voelt om GGZ-hulp te zoeken. Alles is gebaseerd op waargebeurde situaties; ik heb al een twintigtal kanskaartjes met opmerkelijke citaten.

Omdat ik vandaag redelijk in mijn vel zit en wel wat tegenslagen kan verdragen, besluit ik de stapel verder uit te breiden. Ik begin aan een nieuwe belronde met mijn vaste noodkreet: Kan er een psychiater met mijn kind praten om een diagnose te stellen?
De eerste instantie stuurt me direct door naar een voicemail. Een vrolijke damesstem vertelt dat ze vanwege vakantie niet kan opnemen, maar dat ik kan bellen naar het nummer dat ik zojuist heb gebeld. Een ambtelijke variant van Groundhog Day. Ik besluit er meteen een vakje voor mijn zelfbedachte bordspel van te maken. Voicemail: `De medewerker is op vakantie. Voor vragen verwijzen wij u door naar dit telefoonnummer.` U bevindt zich in een eindeloze herhaling. Blijf hier staan tot u een 6 gooit om uit de loop te ontsnappen.
Dan maar de volgende instantie. Een vriendelijke meneer luistert naar mijn verhaal. Zodra ik klaar ben, zegt hij: `Wat een interessante casus is dit.`
Normaal zou ik hier geïrriteerd van raken, maar nu denk ik alleen maar: wat een pareltje voor mijn kanskaartjesstapel.

Na deze bemoedigende opmerking vertelt de man dat hij verder niets voor me kan doen. Wel somt hij een paar instanties op die het misschien wél kunnen. Ik bedank hem vriendelijk en besluit dat het voor vandaag genoeg is. Over een paar dagen probeer ik wel weer een nieuwe ronde in mijn eigen bordspel te spelen.

Saskia