Ik ben chronisch ziek. Dat is waar. Maar het is niet het hele verhaal.

Er is ook een groot gezond deel in mij. Een deel dat denkt, voelt, onderzoekt, liefheeft, probeert, faalt, opnieuw begint en soms zelfs speelt. Een deel dat niet alleen bezig is met overleven, maar ook met leven. Dat gezonde deel is er niet altijd even luid. Soms fluistert het. Soms zit het achterin de bus. Soms lijkt het even kwijt. Maar het is er.

En dag na dag leer ik daar meer op vertrouwen.

Niet op een naïeve manier. Niet door te doen alsof ziekte geen invloed heeft. Niet door mijn grenzen te negeren of mezelf wijs te maken dat alles met positief denken op te lossen is. Zo werkt het niet. Chronisch ziek zijn betekent dat je vaak moet leven met beperkingen die je niet hebt gekozen.

Maar binnen die beperkingen is er ruimte. Soms klein, soms groter. En in die ruimte probeer ik te zoeken naar wat mij een goed en gelukkig mens maakt.

Dat zoeken is geen luxe. Het is onderhoud.
Onderzoek als zelfzorg.
Schrijven als richtingaanwijzer.
Reflectie als manier om mezelf niet kwijt te raken.

Ik help mijzelf door te blijven onderzoeken wie ik ben en wie ik kan zijn. Niet alleen als patiënt. Niet alleen als iemand met klachten, kwetsbaarheid of beperkingen. Maar ook als ervaringsdeskundige, oom, zoon, broer en vriend.

Die rollen doen ertoe.

Als ervaringsdeskundige kan ik iets betekenen met wat ik heb meegemaakt. Niet omdat mijn ervaring dé waarheid is, maar omdat ze een ingang kan zijn tot gesprek, herkenning en begrip.

Als oom mag ik speels zijn. Aanwezig zijn. Niet perfect, maar echt.

Als zoon en broer ben ik onderdeel van een familiegeschiedenis. Soms ingewikkeld, soms warm, soms zoekend, maar altijd verbonden.

Als vriend leer ik dat nabijheid niet altijd groots hoeft te zijn. Soms is vriendschap gewoon blijven opdagen. Een berichtje. Een wandeling. Een eerlijk gesprek. Of samen stil kunnen zijn.

Al die rollen herinneren mij eraan dat ik meer ben dan mijn ziekte.

Door te schrijven, zoeken en onderzoeken leer ik steeds meer soorten Mathijzen kennen.

• De lieve Mathijs.
• De strenge Mathijs.
• De makkelijke Mathijs.
• De speelse Mathijs.
• De vermoeide Mathijs.
• De onderzoekende Mathijs.
• De Mathijs die wil zorgen.
• De Mathijs die soms gewoon met rust gelaten wil worden.

Vroeger kon ik die verschillende kanten van mezelf soms verwarrend vinden. Alsof ik steeds iemand anders was. Maar steeds vaker zie ik ze als delen van een groter geheel.

Alsof Mathijs een bus is.

En in die bus zitten meerdere Mathijzen. Soms zit de lieve Mathijs achter het stuur. Dan is er zachtheid, geduld en aandacht. Soms rijdt de strenge Mathijs. Dan moet alles beter, sneller, netter, sterker. Soms neemt de makkelijke Mathijs het over en wil hij vooral dat het leven niet te zwaar wordt. En soms stuurt de speelse Mathijs, die ruimte maakt voor plezier, creativiteit en lichtheid.

Het helpt om te zien wie er rijdt.

Niet om een deel weg te duwen. Ook de strenge Mathijs probeert ergens voor te zorgen. Ook de vermoeide Mathijs heeft iets te vertellen. Ook de makkelijke Mathijs beschermt mij misschien tegen overbelasting. Maar ik hoef niet altijd blind mee te rijden.

Ik mag vragen: wie zit er nu achter het stuur?
En is dat op dit moment helpend?

Dat is misschien wel een van de belangrijkste dingen die schrijven mij geeft: een kleine pauze tussen ervaring en reactie. Een plek waar ik kan kijken. Waar ik niet meteen hoef te handelen. Waar ik mezelf kan ontmoeten zonder direct te oordelen.

In dat kijken groeit iets gezonds.

Niet perfect gezond. Niet klachtenvrij. Niet maakbaar. Maar gezond in de zin van levend, lerend en verbonden.

Mijn gezonde delen groeien wanneer ik serieus neem wat mij goed doet. Wanneer ik mijn rollen blijf pakken. Wanneer ik niet alleen kijk naar wat kapot is, maar ook naar wat nog wil ontstaan. Wanneer ik mezelf toestem om meerdere kanten te hebben.

Ik ben chronisch ziek.

Maar ik ben ook iemand die onderzoekt.
Iemand die schrijft.
Iemand die liefheeft.
Iemand die oom, zoon, broer en vriend is.
Iemand met een bus vol Mathijzen.

En steeds vaker mag mijn gezonde deel achter het stuur zitten.

Niet elke dag. Niet altijd.
Maar vaker.

En dat is belangrijk.
Dat is goed.

Mathijs van Meerkerk