Naasten zitten in mijn hart. Daarom begeleid ik met veel liefde de Naastengroep die we vanuit het HerstelNetwerk Doetinchem mogen faciliteren.

De mensen die binnenkomen, hebben er vaak al een hele dag op zitten voordat we beginnen. Zorgen doe je namelijk niet alleen overdag. Dat loopt gewoon door. Altijd op standje 'Aan'. Ik ken het.

Ze gaan zitten. Jas over de stoel. Tas aan de leuning, en dan beginnen we. Hoe was je week?

Eigenlijk is er niet meer nodig.
De verhalen komen vanzelf. De thema's ook.

Wat me altijd raakt, is hoe lang mensen het v

olhouden. Hoe ze blijven proberen, blijven hopen, blijven meebewegen met iets wat eigenlijk alle kanten opgaat behalve de goede.

Dat is geen zwakte.
Daar zit kracht in. Alleendie kracht is vaak moe geworden.

In het begin gaat het vooral over de ander. Logisch ook. Als iemand van wie je houdt zichzelf kwijtraakt, ga je eromheen staan. Je probeert het tegen te houden, op te vangen, recht te trekken. Dat gaat bijna vanzelf.

Na. verloop van tijd verschuift er vaak iets in de verhalen. Niet omdat wij zo goed begeleiden, maar omdat mensen elkaar horen, herkenning en erkenning vinden en kunnen wegen, vragen, ontdekken: wat wil ik eigenlijk?

Iemand zegt bijvoorbeeld, als het over grenzen gaat: 'Ik heb hem deze keer geen geld gegevenen ik vond het zó moeilijk.

En na enige stilte zegt iemand anders: Ja. Dat vond ik ook het moeilijkst.In dit soort kleine, vaak voorzichtige momenten gebeurt het. Een grens die wordt uitgeprobeerd. Of een gedachte die hardop wordt gezegd en er gewoon mag zijn.

Ik zie mensen die blijven zoeken naar hoe het ook kan.
En soms merk je dan dat iemand even stilvalt. Zichzelf tegenkomt in die ene vraag: wat wil ik?

Tineke Menting