Normaal ben ik psychiatrisch verpleegkundige. Nu ben ik zelf patiënt. En dat is misschien wel de meest confronterende spiegel die ik ooit heb gekregen. Sinds mijn studententijd leef ik met een bipolaire kwetsbaarheid.

Op dit moment ben ik al vijf weken opgenomen vanwege een hypomanische/manische ontregeling. Wat ik als verpleegkundige dacht te begrijpen, voel ik nu pas van binnenuit.

Wakker liggen omdat iemand naast je kamer blijft roepen.
Kamerwissels.
Overprikkeling.
Mensen die op je af komen omdat ze denken dat jij de zuster bent. En dan niet doen wat zo diep in je systeem zit.
Niet helpen.
Niet begrenzen.
Niet oplossen.
Niet zorgen.
Maar zelf ontvangen.
Zelf loslaten.
Zelf patiënt zijn.

Dat is zwaar. Dat is pijnlijk. Dat is leerzaam op een manier die geen opleiding je kan geven. Want ineens sta ik niet naast de ander vanuit mijn functie, mijn kennis of mijn uniform. Ik sta naast de ander als mens. En misschien is dat wel de kern van zorg: niet alleen weten wat iemand doormaakt, maar durven erkennen dat je zelf ook mens bent.

Daarom deel ik dit.

Omdat er in de zorg nog te vaak gezwegen wordt over psychische ontregeling bij professionals. Omdat openheid spannend blijft.Omdat stigma pas kleiner wordt als iemand hardop zegt: Dit is er óók. Ook bij mij. Kwetsbaarheid en professionaliteit sluiten elkaar niet uit.
Je kunt zorgprofessional zijn én zelf zorg nodig hebben.
Je kunt sterk zijn én ontregelen.
Je kunt deskundig zijn én breken.
Je kunt anderen helpen én zelf gedragen moeten worden.

En dat maakt je niet minder professioneel.
Het maakt je mens.

Misschien is dit ook een gesprek dat we breder mogen voeren binnen de zorg: over psychische kwetsbaarheid bij professionals, stigma, menselijkheid en de ruimte om óók als hulpverlener hulp nodig te hebben.

Met onder andere V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland) , NU`91 , MIND, stichting Open mind, de Nederlandse ggz, GroenLinks en Lisa Westerveld.

Nikki Goverde

Delen wordt gewaardeerd. Niet voor mij alleen, maar voor iedere zorgprofessional die dit herkent en zich misschien nog niet durft uit te spreken.