Niet ver weg van de maatschappij.
Niet ergens buiten ons zicht.
Maar gewoon in ons midden.

Alleen zien we het vaak niet.

Een opname is zwaar.
Het voelt alsof alles om je heen doordraait zonder jou. Alsof de wereld verdergaat, terwijl jij even uit het gewone leven bent gehaald.

Herstel kan daardoor voelen als iets aparts. Iets wat losstaat van de rest.

Maar dat is het niet.

Herstel gebeurt midden in de samenleving.
Alleen achter muren.
Onzichtbaar.
En daardoor vaak ongrijpbaar (en wellicht onbegrijpbaar)

Het vraagt veel.
Het is confronterend.
Soms eenzaam.
Soms pijnlijk.

Maar herstel is ook mooi.

Je wordt als het ware gerepareerd. Niet om iemand anders te worden, maar om weer dichter bij jezelf te komen.

Je krijgt nieuwe inzichten.
Je leert anders kijken.
Naar jezelf.
Naar je leven.
Naar de wereld waar je straks weer in mag stappen.

Dankzij mijn behandelteam leer ik straks weer met beide benen op de grond te staan.

Om vanuit daar, stap voor stap, de maatschappij weer te betreden.

En zo velen met mij.

Daarom mogen we vaker stilstaan bij wat achter gesloten deuren gebeurt.

Bij de mensen die vechten om terug te komen.
Bij de teams die naast hen blijven staan.
Bij herstel dat niet altijd zichtbaar is, maar wel elke dag plaatsvindt.

Want herstellen doe je misschien achter muren.

Maar terugkomen doe je samen.
En met hulp van MIND, stichting Open mind, V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland), de Nederlandse ggz en het Trimbos-instituut.

Nikki Goverde

Delen wordt gewaardeerd vanwege het gevoel van verbondenheid.