Het leven met een bipolaire moeder met een schizoaffectieve stoornis was niet altijd makkelijk. De depressieve periodes duurden altijd veel langer dan de manische. Maar die laatste waren heel intens en verwarrend. Je werd heel druk, gedroeg je soms vreemd en zag dingen die ik niet zag.

Pas toen ik een jaar of 12 of 13 was, besefte ik voor het eerst dat jij anders was dan de moeders van mijn vriendinnen. Want je was van jezelf een ontzettend lieve, warme, zorgzame en enthousiaste vrouw. Maar door de ziekte was je vaak niet jezelf.

Helaas wilde je geen medicijnen. Na een depressie genoot je juist van die manische periodes. Je bloeide helemaal op, had energie voor tien en leek de hele wereld weer aan te kunnen.

De laatste acht à negen jaar ging het niet meer. Je zorgde niet meer goed voor jezelf en werd uiteindelijk opgenomen. Eerst op de psychiatrische afdeling en later in een verzorgingshuis.

In die laatste jaren was je eigenlijk alleen nog maar depressief. Ons contact verliep heel moeizaam. Je was stil, leefde naar binnen gekeerd, wilde niet naar buiten, vond niets meer leuk en was zelfs niet meer geïnteresseerd in je kleinkinderen.

Toen je vorig jaar een hersentumor kreeg, raakte je na jaren opnieuw in een manische periode. Je was weer heel blij en druk, maakte grapjes met de artsen en wilde weer naar buiten, winkelen, mooie kleren aan en gezellig (en veel) kletsen met iedereen. Je had weer zin in het leven. In het verzorgingshuis wisten ze niet wat hen overkwam; zo kenden ze je helemaal niet.

Wat jammer dat deze manische periode maar drie maanden heeft geduurd. Het was pittig, maar ook heel mooi. Na jaren waarin ons contact moeizaam verliep, konden we weer echt met elkaar praten. We voerden open en eerlijke gesprekken, lachten samen om de dingen die je had gedaan en ik zei dan weleens bezorgd: Mam, probeer je een beetje te gedragen, anders mag je hier niet blijven.

Vorig jaar september zou je 80 worden. Die mijlpaal heb je net niet gehaald.

Mis je mam...

Angela