De reactie van de samenleving op psychose in een notendop:

Je bent altijd een goede werknemer geweest, maar op een dag gaat het mis.
Je raakt in psychose.
Het is zó beangstigend dat je niet alleen je telefoon weggooit, maar ook halsoverkop naar Portugal vlucht.

Gelukkig weet je familie je te vinden in Duitsland en wordt er hulp ingeschakeld.

Dan krijg je te horen dat je een ernstige psychotische stoornis hebt.
En geen baan meer.
Dat ook.

Want in plaats van dat je baas zich afvraagt: waarom doet juist deze werknemer zo anders dan anders? word je gestrafd door je baas. Nu ex-baas.

Die natuurlijk wél op zijn werknemers moet kunnen rekenen, maar zich misschien van een menselijker kant had kunnen tonen.

Wat als jij nu `gewoon` een ernstig auto-ongeluk had gehad en nog een paar dagen in coma had gelegen? Had hij dan ook zijn lik-op-stuk reactie gehandhaafd?

Dat weten we niet.
Maar in de rechtszaal krijg je ook nog te horen dat je opeens een `hypothetisch veiligheidsrisico` bent en dat mensen vanaf nu bang voor je zijn.

Niet omdat je iets vreselijks hebt gedaan.
Maar omdat je psychosegevoelig bent.
Dat is hoe stigma werkt.

Er zijn mensen die in psychose vreselijke dingen doen.
Dat kunnen we niet ontkennen.

Maar dat is maar een klein deel van de mensen met een psychosegevoeligheid, en waar sprake is van geweld spelen zoveel meer factoren.

(Lees bijvoorbeeld Fazel(2009).

OR voor geweld bij psychose (met en zonder middelengebruik) gemiddeld 4.99. OR voor middelengebruik zonder psychose gemiddeld 7.43.)

Toch wordt jou in de schoenen geschoven wat dat kleine deel van de mensen met psychosegevoeligheid doet.

Terwijl je die mensen niet eens kent.

Je baas kent je wel. Die zou beter moeten weten.

Jij bent jij.
En daar verandert een psychosediagnose niets aan.

Ook volstrekt psychoseloze mensen kunnen vreselijke dingen doen. En bovendien weet niemand of hij niet op een punt in zijn leven een psychose zal krijgen.

Dus wil je baas elk hypothetisch risico uitsluiten, moet hij misschien zijn bakkerij laten runnen door robots.

Dat kan misschien.
Misschien kunnen we de samenleving zó inrichten.
Gaan we mee in elk doorgeslagen risicodenken.
Daar wordt het alleen niet menselijker van.

We kunnen ook accepteren dat we iets ongemakkelijk vinden.

Naar een ander omkijken die het moeilijk heeft.

En niet accepteren dat we onszelf bang laten maken door de sensatieverhalen die de media ons opdissen.

Dus...

Hoe willen wij een ander mens tegemoet komen?
Met angst?
Of met een open hart?

Aan ons de keuze.
Laten we hem niet pas maken als een rechter ons ertoe dwingt.

Dank je wel AD.nl voor delen.

Carola van Alphen
Voorzitter Anoiksis