Mensen met een migratieachtergrond krijgen in Nederland vaker geen of te laat passende zorg door taalbarrières, cultuurverschillen en discriminatie. Dat blijkt uit onderzoek van universitair hoofddocent Barbara Schouten van de UvA. Zorgverleners zijn vaak inhoudelijk goed opgeleid, maar zijn onvoldoende voorbereid op het werken met anderstalige cliënten en mensen met een andere cultuur.

Schouten: "In de geestelijke gezondheidszorg, de zorg voor psychische problemen zoals angst, depressie of trauma, zijn de wachtlijsten lang. Dat geldt voor iedereen. Maar voor mensen die weinig of geen Nederlands spreken, zijn die wachtlijsten vaak nog langer. Als er geen tolk is voor een minder bekende taal, blijven mensen soms maanden wachten. Soms vallen ze zelfs helemaal uit het traject en krijgen ze geen behandeling meer."

"Ook bestaan niet alle begrippen in elke taal. Het woord depressie bestaat bijvoorbeeld niet overal, of het heeft een andere betekenis. Als zorgverlener en patiënt niet hetzelfde beeld hebben, begrijpen ze elkaar minder goed. Dan wordt het moeilijker om een diagnose te stellen en de juiste zorg te geven."

In samenwerking met verschillende zorgorganisaties onderzoekt Schouten niet alleen de problemen, maar werkt ze ook aan oplossingen. Ze ontwikkelt digitale hulpmiddelen die de toegang tot zorg moeten verbeteren: van een informatieplatform met begrijpelijke uitleg tot een instrument om in te schatten welke taalondersteuning nodig is bij een afspraak.

Bron: UvA